In het Zweedse kustplaatsje Fjällbacka vindt een visser het levenloze lichaam van de zevenjarige Sara. Lijkschouwing wijst uit dat zij waarschijnlijk niet in zee is verdronken.
Inspecteur PatrikHedström leidt het politieonderzoek. Hij kent het meisje: zijn vrouw Erica en Sara’s moeder Charlotte zijn vriendinnen. Tijdens het onderzoek komen mysterieuze zaken uit het verleden aan het licht. Maar hoe houden gebeurtenissen van tachtig jaar geleden verband met de dood van Sara?

Opnieuw een ijzingwekkende thriller waarin een belangrijke rol is weggelegd voor inspecteur Patrick Hedström en zijn vrouw Erica Falck. Steenhouwer laat zien hoe moorden in het verleden lang en hevig doorwerken en tot nieuwe moorden leiden.

‘Steenhouwer is prikkelend en zit vol herkenbare frustraties en emoties.’ – Viva

De zeekreeftenvisserij was niet meer wat ze was geweest. Vroeger werden de zwarte beesten gevangen door hardwerkende beroepsvissers. Tegenwoordig kwamen de zomergasten een weekje op de kreeften vissen, puur voor hun vermaak. Aan de regels hielden ze zich niet. Hij had in de loop van de jaren wel het een en ander gezien. Borsteltjes die onopvallend tevoorschijn werden gehaald om de zichtbare eitjes van de vrouwtjes af te vegen zodat de kreeften er legaal uitzagen, korven die werden geleegd terwijl ze van iemand anders waren en zelfs mensen die naar beneden doken om met hun handen de kreeften uit andermans korven te halen. Soms vroeg hij zich afwaar het naartoe ging met de wereld als zelfs kreeftenvissers geen eer meer kenden. Zelf had hij in plaats van een onbekend aantal verdwenen kreeften tenminste nog een keer een fles cognac in zijn korf gevonden toen hij die omhooghaalde. Die dief had nog een beetje eergevoel gehad, of in elk geval gevoel voor humor.
Frans Bengtsson zuchtte diep terwijl hij zijn korven omhooghaalde, maar zijn gezicht klaarde op toen hij in de eerste al twee schitterende exemplaren zag. Hij had een goed oog voor hun routes en op sommige stekken trof hij elk jaar met hetzelfde vissersgeluk volle korven aan. Drie korven later vormden de kostbare dieren al een flinke stapel.
Zelf begreep hij niet goed waarom ze zoveel moesten kosten. Het was niet dat hij ze eng vond, maar als hij mocht kiezen at hij liever haring. Dat was lekkerder en je had meer waar voor je geld. Maar de inkomsten uit de kreeftenvisserij vormden in deze tijd van het jaar een meer dan welkome aanvulling op zijn pensioen.
In de laatste korf kreeg hij amper beweging en hij zocht met zijn voet houvast op de reling terwijl hij hem probeerde los te rukken. Geleidelijk aan gaf de korf mee en hij hoopte dat die niet was beschadigd. Hij keek over de reling van zijn oude giek om te zien in welke staat de korf naar boven kwam. Maar die kwam niet als eerste. Een witte hand doorbrak het onrustige wateroppervlak en het leek even alsof die naar de hemel wees.